கரக் .. என்ற சப்தம் நிசப்தம் கிழித்தது

கரக் .. என்ற சப்தம் நிசப்தம் கிழித்தது.பிரிய மறுத்த இமைகள+டே சன்னமான வெளிச்சத்தில் நகர்ந்து முன்னேறியது முதலாவது உருவம்.
புரிந்துகொள்ள நேரம் ஆகவில்லை.ஆபாயம் என்றது அவனது மூளை.
நரம்பு முடிவுகளில் வேர்வை துளிர்த்தது.அசுர கதியில் இயக்கவேகத்தை அடைந்தது உடல்.
அவசரப்படாமல் ஜன்னலருகே பதுங்கியது இரண்டாவது உருவம்.
குளிரடித்தது போல நடுங்கியது உடம்பு.சிந்தனை செய்வதை மறந்து போனான்.போர்வை மூடியிருந்த உடம்புக்குள் துவண்டுபோய்க்கிடந்தன கைகள். தலைக்குநேரே மூச்சுக்காற்றின் சப்தம் உலுப்ப துள்ளிவிலகினான்.ஷசலன்சர் பூட்டாத துப்பாக்கி கிளப்பிய வெடியொலி ஊரை எழுப்பியது.தோள்மூட்டுக்குகீழ் ஊளைவு எடுத்தது.மெதுவான எரிவு மூட்டிலிருந்து பரவத்தொடங்கியது. குறிப்பில் இருட்டில் பாய்ந்தவனது கைளுக்கு கிடைத்தது சுட்டவனின் கழுத்து.பாயும்போது அவனை என்ன செய்வதென்று தெரியவில்லை.முழுஉடம்பின் பாரத்தாலும் அவன் அசைவைநிறுத்த முயன்றான்.இவன் சொன்னதை கேட்க மறுத்தது இடதுகை.ஊன்றிய நிலத்தில் இருந்து பெயர்ந்த கற்கள் முழங்கையை வளுந்தின. துலையைத்தூக்கி இரண்டாமவனை அடையாளம் காணமுயன்றான்;.பேய்க்காற்று பிடரியை உத்தியது.மெக்கானிக்ஷெட்டின் எண்ணைத்தரையில் சுவற மறுத்து கெட்டியாக தரையில் ஊர்ந்தது கருஞ்சிவப்புத்திரவம்.தன்னைச்சுட்ட சத்தம் கேட்குமுன்னே தலைசாய்ந்து இறந்து போனான் டும்பாச்சுரேஸ்.



சுரேசண்ணா புறா ஒண்டு தாறிங்களா? ஆப்பாவின் சைக்கிள் கரியரில் இருந்தவாறு சுரேசண்ணாவைப்பார்த்துக் கேட்டான் அவன்.அப்பாவுடன் இருக்கும்போது கேட்டால் சுரேசண்ணா தந்துவிடுவான் என்ற நினைப்பு அவனுக்கு.
‘போறுங்கோ தம்பி.புதுசா ஒண்டும் இறக்கேல்ல.இறக்கினவுடன ஈக்கிலடிச்சுப்போட்டுத்தாறன்’.அந்தா பாத்தீங்களே ‘பொஸ்கோப்பள்ளிக்குடத்துச்சீற்றில..’
அடுத்து உயரமான மூண்டுமாடிக்கட்டடத்தில் தெரிந்தன வெள்ளையும் மண்ணிறமுமான இரண்டு புறாக்கள்.
ஏன்ரதான் இரண்டும்.பொஸ்க்கோப்பள்ளிக்குடத்து முகட்டுக்குள்ளயே கூடுகட்டி இருக்குதுகள்.கூட்டுக்க வாறேல்ல.. தீனுக்கு மட்டும் வரும் ரெண்டும்.சுரேஸண்ணாவின் விசிலுக்கு அசைவைக்காட்டின புறாக்கள் இரண்டும்.
கூட்டுக்க குஞ்சொண்டும் பொரிக்கேல்லயே சுரேசண்ணா.
அதுக்குப்பதில் சொல்லாமல் அப்பாவுடன் கதைத்துக்கொண்டிருந்தார் சுரேசண்ணா.ஆட்வான்ஸ் லெவல்ல ஆட்ஸ் எடுத்தாச் சுகம் என்ன தம்பி.
இல்ல மாமா கொமேஸ் எடுக்கப்போறன்.
இதில நிக்கேக்க ஷேட்ஒண்டைப்போட்டுக்கொண்டு நில்லும் சுரேஸ்.கட்ட மதிலுக்கு மேலால் தெரிந்த மெல்லிய தோள்களில் தட்டினார் அப்பா.
புதிதாக முளைக்கத்தொடங்கிய மீசையுடன் பற்கள் தெரிய அழகாக சிரித்தார் சுரேசண்ணா.





இஞ்சேருங்கோ! சூமாரண்ண வந்திருக்கிறார்.
தம்பி சூமார்மாமா வந்திருக்கிறார் இருக்கச்சொல்லு வாறன்.ஈரவிறகு சவத்த புகைஞ்சுகொண்டே இருக்கு.பொசு;சுமட்ட வண்டில்காரன் போனா மறியடா தம்பி.இஞ்சேருங்கோ…
அப்பா கிணற்றடியில் இருந்து வருவது கேட்டது.கதிரைக்குள் புதைந்திருந்தார் சூமார் மாமா.வத்திப்போன மூங்கில் போல மெல்லிய உறுதியான உடம்பு.வெள்ளை வேட்டி வெள்ளைச்சட்டையுடன் செருப்பை மறந்து பலகாலமான பித்தவெடிப்புக்கால்கள்.ஒன்றைத்தூக்கி ஒன்றுக்குமேல் போட்டுக்கொண்டு முன்காலை ஆட்டிக்கொண்டிருந்தார்.
அண்ண வாங்கோ.. - அப்பா சாக்கில் ஈரம் துடைத்தார்.
தம்பி சந்தப்பக்கம் போகேல்லயே..
வெளிக்கிடோணும் அண்ண.கிணத்தடி வாழ இரண்டுக்கும் கொஞ்சம் தண்ணி விடுவம் எண்டிட்டு..
எனக்கொரு இருநூறுருவா வேணும் தம்பி.
மனம் புண்படுவதைதவிர்க்கும் சிரிப்பு அப்பாவின் முகத்தில்.‘என்னட்டையும் இல்ல அண்ண.இருநூறு ருவா வெளியால வாங்கி வச்சிருக்கிறன் சந்தக்குப்போவம் எண்டிட்டு.நூறுருவாவை நீங்கள் கொண்டுபோங்கோ..’
பட்டடய விட்டாப்பிறகு இப்ப கொஞ்சம் கரச்சலா இருக்குத்தம்பி.இவன் சுரேஸ் எழும்புமட்டும் சாமாளிக்கத்தான் வேணும்.நான் வாறன்…
சூமார்மாமாவுடன் கேற்றுமட்டுக்கும் நடந்தார் அப்பா.





‘இந்தா ஒண்டுதான் தம்பி மிச்சம்’.சக்கரை கலந்த அரிசிமாரொட்டியை என்பக்கம் நகர்த்தின சுருங்கிப்போன இரண்டு கைகள்.வெட்டாத நகத்தில் இருந்த பழுப்பு நிறத்தை தாண்டி என்னை இழுத்தது ரொட்டியின் மணம்.
‘அன்ரி உங்கட வீடு கிடுகாலதானே மேஞ்சிருக்கொன்ன..ஒழுகிறேல்லயே. – அம்மா.
பதிஞ்ச வீடுதான பிள்ள. சீற்றுப்போட்டால் மனுசர் அவிஞ்செல்லோ செத்துப்போவினம்.மழைபெஞ்சால் முகட்டுக்கால கொஞ்சம் ஒழுகும்.குசினிதான் கொஞ்சம் ஈரம் கசியிது.பட்டடய விட்டாப்பிறகு அந்தச்சின்ன முத்தத்தில வெச்சுதான அந்தாள் வேலைசெய்யிறது.வீட்டிலை இப்ப கைவைக்கிறத யோசிக்கேலாது பிள்ள..
டும்பா இப்ப ஏஎல் எல்லோ அன்ரி செய்யிது..
ஓம்புள்ள.உந்த சான்ரிப்பள்ளிக்குடத்தில சேத்து அது படிக்கிறமாதிரித்தெரியேல்ல புறாத்தான் மேய்க்கிது.
அவன் வெளீல சுத்தாம வீட்டுக்க இருக்கிறதச் சொல்லாம நீங்கள்….
என்ன செய்யிறதண.இருக்கிறது ஒண்டே ஒண்டு. இவ்வளவு காலத்துக்குப்பிறகு பிறந்து எனக்கு ஒண்டும் முகத்துக்கு நேர சொல்ல ஏலுறேல்ல.உந்தப்பொடியங்களோட சேராத எண்டா கேக்கான். அந்தக்கறுவல் இயக்கப்பெடியனாம். இவனிட்டக்கேட்டா இல்ல என்டு சோல்லுறான்.உவனுக்கொண்டெண்டா நான் உயிரேட இருக்கன். மலையாள உச்சரிப்புடன் அந்த வயோதிகத்தொண்டை கரகரத்தது.கண்ணீர்ப்பளபளப்பை புறங்கை தேய்த்துக்கொண்டது.
சுரேஸ் அப்பிடியொண்டுக்கும் போகாது.நீங்கள் யோசிக்காதேங்கோ.உந்த வயசில எல்லாரும் இப்புடித்தான்.ஏங்கட பெரியதம்பி கேக்காத இயக்கப்பாட்டுக்களே..தகப்பன் அடிச்சாலும் அவன் இயக்கப்பாட்டுப்புத்தகங்கள கொண்டுதான் வாறான்.
ஆர் கொக்கான்ர மோனா..
ஓ.





பத்துநாள் லீவு என்னத்தை காணுமடா.. வருசக்கணக்கா அங்க இருந்திட்டு வாறது ஒரு கிழமை கூட எடுத்துக்கொண்டு வந்திருக்கலாமே..
ம்.. ஒரு மாதம் லீவெடுத்தா ‘ஓடு நாயே’ என்டு கலைச்சுவிடுவான்.பிறகு யாழ்ப்பாணத்தில வந்து புல்லுத்தான் புடுங்க வேணும்.விசர்க்கத கதைக்காதேங்கோம்மா…
யாழ்பாப்ணத்தில எல்லாரும் இஞ்ச புல்லுத்தானே புடுங்குகினம்.சூமாரண்ணேன்ர டும்பாச்சுரேசெல்லே வந்தது அண்டக்கு.சூமாரண்ண செத்துப்போச்சாம்.தாயும் இதுவும்தானாம்.நல்லா வளந்து பெரிய ஆம்பிளயாவிட்டுது.
உண்மையாவே.. என்ன செய்யிறாராம் சுரேசண்ணா..
வன்னீல மோட்டச்சயிக்கில் மெக்கானிக் கடையயொண்டு வச்சிருந்ததாம்.இப்ப உங்க ரெண்டாங்;குறுக்குத்தெருவில கடை ஒண்டு எடுத்து நடத்துதாம்.நல்லா ஓடுதெண்டு சொல்லிச்சுது.



சுமுது… எஸ்எம்எஸ்சீயில இருந்து ஐஎஸ்பிக்கு டெலிவர் பண்ணுப்பட்டிருக்கா எண்டு பார் இல்லாட்டி கீயுவில இருக்குதா எண்டு பார்.பைப்புகளும் கோடுகளும் சாட்டுகளுமாகவிருந்த மொனிட்டரை உத்துப்பார்த்துக்கொண்டே கதைத்துக்கொண்டிருந்தேன்.கைத்தெலைபேசி கிணுக்கியது.போறு என்று மற்றதை அமத்திவிட்டு கைத்தெலைபேசியுடன் ஜன்னல்பக்கம் நகர்ந்தேன்.

‘தம்பியே கதைக்கிறது..’ஓமம்மா சொல்லுங்கோ.

சுமாரண்ணேன்ர மகனயெல்லோ நேற்றுச்சுட்டுப்போட்டாங்கள்.

சுருங்கிப்போன கைகளுடனும் கண்ணீர்த்திரையிடும் முகத்தோடும் அந்தக்கிழத்தாயின் உருவம் கண்முன் தோன்றி மறைந்தது.’அவனுக்கு ஒண்டெண்டா நான் உயிரோட இருக்கமாட்டன்.’சோர்ந்துபோன உடலுடன் அருகிலிருந்த கதிரையில் இருந்துவிட்டேன்.

எப்பம்மா நடந்தது?

நேற்று இரவுதான்.கடேக்க படுத்திருக்கேக்க இரண்டு மூண்டுபேர் வந்து சுட்டிருந்கிறாங்கள்.நான் நெக்கிறன் வன்னியால வந்தாப்பிறகும் தொடர்புவச்சிருந்திருக்கிறான் போல..
தாய்க்குத்தெரியுமோம்மா?
ஆரோபோய்ச்சோன்னவங்களாம்.சண்டிலிப்பாயில இருந்து யாழ்பாணம் பெரியாஸ்பத்திரிக்கு அழுதழுது ஓடியேவந்ததாம் மனுசி. எரிச்சுப்போட்டு வந்தாப்பிறகு இரண்டுநாளயால ஒரு மத்தியானம் போல றோட்டில சென்றிக்கு நிண்ட ஆமிக்காரன்ர காலகட்டிப்புடிச்சுக்கொண்டு கேட்டுதாம்’தம்பி என்னயும் சுட்டுப்போடு என்னால தாங்கேலாமக் கிடக்கு’.

தம்பி என்னயும் சுட்டுப்போடு என்னால தாங்கேலாமக் கிடக்...கு

கரக் .. என்ற சப்தம் நிசப்தம் கிழித்தது.பிரிய மறுத்த இமைகள+டே சன்னமான வெளிச்சத்தில் நகர்ந்து முன்னேறியது முதலாவது உருவம்.
புரிந்துகொள்ள நேரம் ஆகவில்லை.ஆபாயம் என்றது அவனது மூளை.
நரம்பு முடிவுகளில் வேர்வை துளிர்த்தது.அசுர கதியில் இயக்கவேகத்தை அடைந்தது உடல்.
அவசரப்படாமல் ஜன்னலருகே பதுங்கியது இரண்டாவது உருவம்.
குளிரடித்தது போல நடுங்கியது உடம்பு.சிந்தனை செய்வதை மறந்து போனான்.போர்வை மூடியிருந்த உடம்புக்குள் துவண்டுபோய்க்கிடந்தன கைகள். தலைக்குநேரே மூச்சுக்காற்றின் சப்தம் உலுப்ப துள்ளிவிலகினான்.ஷசலன்சர் பூட்டாத துப்பாக்கி கிளப்பிய வெடியொலி ஊரை எழுப்பியது.தோள்மூட்டுக்குகீழ் ஊளைவு எடுத்தது.மெதுவான எரிவு மூட்டிலிருந்து பரவத்தொடங்கியது. குறிப்பில் இருட்டில் பாய்ந்தவனது கைளுக்கு கிடைத்தது சுட்டவனின் கழுத்து.பாயும்போது அவனை என்ன செய்வதென்று தெரியவில்லை.முழுஉடம்பின் பாரத்தாலும் அவன் அசைவைநிறுத்த முயன்றான்.இவன் சொன்னதை கேட்க மறுத்தது இடதுகை.ஊன்றிய நிலத்தில் இருந்து பெயர்ந்த கற்கள் முழங்கையை வளுந்தின. துலையைத்தூக்கி இரண்டாமவனை அடையாளம் காணமுயன்றான்;.பேய்க்காற்று பிடரியை உத்தியது.மெக்கானிக்ஷெட்டின் எண்ணைத்தரையில் சுவற மறுத்து கெட்டியாக தரையில் ஊர்ந்தது கருஞ்சிவப்புத்திரவம்.தன்னைச்சுட்ட சத்தம் கேட்குமுன்னே தலைசாய்ந்து இறந்து போனான் டும்பாச்சுரேஸ்.



சுரேசண்ணா புறா ஒண்டு தாறிங்களா? ஆப்பாவின் சைக்கிள் கரியரில் இருந்தவாறு சுரேசண்ணாவைப்பார்த்துக் கேட்டான் அவன்.அப்பாவுடன் இருக்கும்போது கேட்டால் சுரேசண்ணா தந்துவிடுவான் என்ற நினைப்பு அவனுக்கு.
‘போறுங்கோ தம்பி.புதுசா ஒண்டும் இறக்கேல்ல.இறக்கினவுடன ஈக்கிலடிச்சுப்போட்டுத்தாறன்’.அந்தா பாத்தீங்களே ‘பொஸ்கோப்பள்ளிக்குடத்துச்சீற்றில..’
அடுத்து உயரமான மூண்டுமாடிக்கட்டடத்தில் தெரிந்தன வெள்ளையும் மண்ணிறமுமான இரண்டு புறாக்கள்.
ஏன்ரதான் இரண்டும்.பொஸ்க்கோப்பள்ளிக்குடத்து முகட்டுக்குள்ளயே கூடுகட்டி இருக்குதுகள்.கூட்டுக்க வாறேல்ல.. தீனுக்கு மட்டும் வரும் ரெண்டும்.சுரேஸண்ணாவின் விசிலுக்கு அசைவைக்காட்டின புறாக்கள் இரண்டும்.
கூட்டுக்க குஞ்சொண்டும் பொரிக்கேல்லயே சுரேசண்ணா.
அதுக்குப்பதில் சொல்லாமல் அப்பாவுடன் கதைத்துக்கொண்டிருந்தார் சுரேசண்ணா.ஆட்வான்ஸ் லெவல்ல ஆட்ஸ் எடுத்தாச் சுகம் என்ன தம்பி.
இல்ல மாமா கொமேஸ் எடுக்கப்போறன்.
இதில நிக்கேக்க ஷேட்ஒண்டைப்போட்டுக்கொண்டு நில்லும் சுரேஸ்.கட்ட மதிலுக்கு மேலால் தெரிந்த மெல்லிய தோள்களில் தட்டினார் அப்பா.
புதிதாக முளைக்கத்தொடங்கிய மீசையுடன் பற்கள் தெரிய அழகாக சிரித்தார் சுரேசண்ணா.





இஞ்சேருங்கோ! சூமாரண்ண வந்திருக்கிறார்.
தம்பி சூமார்மாமா வந்திருக்கிறார் இருக்கச்சொல்லு வாறன்.ஈரவிறகு சவத்த புகைஞ்சுகொண்டே இருக்கு.பொசு;சுமட்ட வண்டில்காரன் போனா மறியடா தம்பி.இஞ்சேருங்கோ…
அப்பா கிணற்றடியில் இருந்து வருவது கேட்டது.கதிரைக்குள் புதைந்திருந்தார் சூமார் மாமா.வத்திப்போன மூங்கில் போல மெல்லிய உறுதியான உடம்பு.வெள்ளை வேட்டி வெள்ளைச்சட்டையுடன் செருப்பை மறந்து பலகாலமான பித்தவெடிப்புக்கால்கள்.ஒன்றைத்தூக்கி ஒன்றுக்குமேல் போட்டுக்கொண்டு முன்காலை ஆட்டிக்கொண்டிருந்தார்.
அண்ண வாங்கோ.. - அப்பா சாக்கில் ஈரம் துடைத்தார்.
தம்பி சந்தப்பக்கம் போகேல்லயே..
வெளிக்கிடோணும் அண்ண.கிணத்தடி வாழ இரண்டுக்கும் கொஞ்சம் தண்ணி விடுவம் எண்டிட்டு..
எனக்கொரு இருநூறுருவா வேணும் தம்பி.
மனம் புண்படுவதைதவிர்க்கும் சிரிப்பு அப்பாவின் முகத்தில்.‘என்னட்டையும் இல்ல அண்ண.இருநூறு ருவா வெளியால வாங்கி வச்சிருக்கிறன் சந்தக்குப்போவம் எண்டிட்டு.நூறுருவாவை நீங்கள் கொண்டுபோங்கோ..’
பட்டடய விட்டாப்பிறகு இப்ப கொஞ்சம் கரச்சலா இருக்குத்தம்பி.இவன் சுரேஸ் எழும்புமட்டும் சாமாளிக்கத்தான் வேணும்.நான் வாறன்…
சூமார்மாமாவுடன் கேற்றுமட்டுக்கும் நடந்தார் அப்பா.





‘இந்தா ஒண்டுதான் தம்பி மிச்சம்’.சக்கரை கலந்த அரிசிமாரொட்டியை என்பக்கம் நகர்த்தின சுருங்கிப்போன இரண்டு கைகள்.வெட்டாத நகத்தில் இருந்த பழுப்பு நிறத்தை தாண்டி என்னை இழுத்தது ரொட்டியின் மணம்.
‘அன்ரி உங்கட வீடு கிடுகாலதானே மேஞ்சிருக்கொன்ன..ஒழுகிறேல்லயே. – அம்மா.
பதிஞ்ச வீடுதான பிள்ள. சீற்றுப்போட்டால் மனுசர் அவிஞ்செல்லோ செத்துப்போவினம்.மழைபெஞ்சால் முகட்டுக்கால கொஞ்சம் ஒழுகும்.குசினிதான் கொஞ்சம் ஈரம் கசியிது.பட்டடய விட்டாப்பிறகு அந்தச்சின்ன முத்தத்தில வெச்சுதான அந்தாள் வேலைசெய்யிறது.வீட்டிலை இப்ப கைவைக்கிறத யோசிக்கேலாது பிள்ள..
டும்பா இப்ப ஏஎல் எல்லோ அன்ரி செய்யிது..
ஓம்புள்ள.உந்த சான்ரிப்பள்ளிக்குடத்தில சேத்து அது படிக்கிறமாதிரித்தெரியேல்ல புறாத்தான் மேய்க்கிது.
அவன் வெளீல சுத்தாம வீட்டுக்க இருக்கிறதச் சொல்லாம நீங்கள்….
என்ன செய்யிறதண.இருக்கிறது ஒண்டே ஒண்டு. இவ்வளவு காலத்துக்குப்பிறகு பிறந்து எனக்கு ஒண்டும் முகத்துக்கு நேர சொல்ல ஏலுறேல்ல.உந்தப்பொடியங்களோட சேராத எண்டா கேக்கான். அந்தக்கறுவல் இயக்கப்பெடியனாம். இவனிட்டக்கேட்டா இல்ல என்டு சோல்லுறான்.உவனுக்கொண்டெண்டா நான் உயிரேட இருக்கன். மலையாள உச்சரிப்புடன் அந்த வயோதிகத்தொண்டை கரகரத்தது.கண்ணீர்ப்பளபளப்பை புறங்கை தேய்த்துக்கொண்டது.
சுரேஸ் அப்பிடியொண்டுக்கும் போகாது.நீங்கள் யோசிக்காதேங்கோ.உந்த வயசில எல்லாரும் இப்புடித்தான்.ஏங்கட பெரியதம்பி கேக்காத இயக்கப்பாட்டுக்களே..தகப்பன் அடிச்சாலும் அவன் இயக்கப்பாட்டுப்புத்தகங்கள கொண்டுதான் வாறான்.
ஆர் கொக்கான்ர மோனா..
ஓ.





பத்துநாள் லீவு என்னத்தை காணுமடா.. வருசக்கணக்கா அங்க இருந்திட்டு வாறது ஒரு கிழமை கூட எடுத்துக்கொண்டு வந்திருக்கலாமே..
ம்.. ஒரு மாதம் லீவெடுத்தா ‘ஓடு நாயே’ என்டு கலைச்சுவிடுவான்.பிறகு யாழ்ப்பாணத்தில வந்து புல்லுத்தான் புடுங்க வேணும்.விசர்க்கத கதைக்காதேங்கோம்மா…
யாழ்பாப்ணத்தில எல்லாரும் இஞ்ச புல்லுத்தானே புடுங்குகினம்.சூமாரண்ணேன்ர டும்பாச்சுரேசெல்லே வந்தது அண்டக்கு.சூமாரண்ண செத்துப்போச்சாம்.தாயும் இதுவும்தானாம்.நல்லா வளந்து பெரிய ஆம்பிளயாவிட்டுது.
உண்மையாவே.. என்ன செய்யிறாராம் சுரேசண்ணா..
வன்னீல மோட்டச்சயிக்கில் மெக்கானிக் கடையயொண்டு வச்சிருந்ததாம்.இப்ப உங்க ரெண்டாங்;குறுக்குத்தெருவில கடை ஒண்டு எடுத்து நடத்துதாம்.நல்லா ஓடுதெண்டு சொல்லிச்சுது.



சுமுது… எஸ்எம்எஸ்சீயில இருந்து ஐஎஸ்பிக்கு டெலிவர் பண்ணுப்பட்டிருக்கா எண்டு பார் இல்லாட்டி கீயுவில இருக்குதா எண்டு பார்.பைப்புகளும் கோடுகளும் சாட்டுகளுமாகவிருந்த மொனிட்டரை உத்துப்பார்த்துக்கொண்டே கதைத்துக்கொண்டிருந்தேன்.கைத்தெலைபேசி கிணுக்கியது.போறு என்று மற்றதை அமத்திவிட்டு கைத்தெலைபேசியுடன் ஜன்னல்பக்கம் நகர்ந்தேன்.

‘தம்பியே கதைக்கிறது..’ஓமம்மா சொல்லுங்கோ.

சுமாரண்ணேன்ர மகனயெல்லோ நேற்றுச்சுட்டுப்போட்டாங்கள்.

சுருங்கிப்போன கைகளுடனும் கண்ணீர்த்திரையிடும் முகத்தோடும் அந்தக்கிழத்தாயின் உருவம் கண்முன் தோன்றி மறைந்தது.’அவனுக்கு ஒண்டெண்டா நான் உயிரோட இருக்கமாட்டன்.’சோர்ந்துபோன உடலுடன் அருகிலிருந்த கதிரையில் இருந்துவிட்டேன்.

எப்பம்மா நடந்தது?

நேற்று இரவுதான்.கடேக்க படுத்திருக்கேக்க இரண்டு மூண்டுபேர் வந்து சுட்டிருந்கிறாங்கள்.நான் நெக்கிறன் வன்னியால வந்தாப்பிறகும் தொடர்புவச்சிருந்திருக்கிறான் போல..
தாய்க்குத்தெரியுமோம்மா?
ஆரோபோய்ச்சோன்னவங்களாம்.சண்டிலிப்பாயில இருந்து யாழ்பாணம் பெரியாஸ்பத்திரிக்கு அழுதழுது ஓடியேவந்ததாம் மனுசி. எரிச்சுப்போட்டு வந்தாப்பிறகு இரண்டுநாளயால ஒரு மத்தியானம் போல றோட்டில சென்றிக்கு நிண்ட ஆமிக்காரன்ர காலகட்டிப்புடிச்சுக்கொண்டு கேட்டுதாம்’தம்பி என்னயும் சுட்டுப்போடு என்னால தாங்கேலாமக் கிடக்கு’.

அரவிந்தன் என்ற அரவிந்து

திலகம் எங்கயடி முத்தத்தில நின்ட நாய்க்குட்டியள் ஒண்டையும் காணேல்ல.தாய் நாய் அந்தரப்படுது?..அம்மம்மாவின் சத்தம் குசினி மட்டும் கேட்டது.நாய் ஜன்னலுக்கு கிட்ட வருவதும் மூக்கை காற்றில் உயர்த்தி காற்றை உறிஞ்சுவதுமாக நின்றது.அது ஓடியபோது கனத்து நின்ற அதன் முலைகள் இடமும் வலமும் அசைந்தாடின.மூலைக்கிணற்றில் தொபுக் என்று எதோ விழுந்த சத்தம் கேட்டு சாப்பிட்டு விட்டு அம்மாவுக்குத்தெரியாமல் வெய்யிலுக்க் தும்பி பிடித்துக்கொண்டிருந்த பாபு பிடிச்சதும்பிகளையும் விட்டு விட்டு கிணற்றைப்பார்க்க ஓடினான்.வாழைச்சருகை பிய்த்துக்கொண்டு ஒடிப்போய் கால்நுனிகளை ஊன்றிக்கொண்டு கிணற்றுக்குள் பார்த்தான்.சேட்போடாத மேலெல்லாம் மண்ணும் வாழைத்தும்பும் ஒட்டியிருந்தது.கிணற்றுக்குள்மூன்றுநாய்க்குட்டிகள் துடித்துக்கொண்டிருந்தன.

பெரியண்ணா நாலாவது குட்டியை இரண்டுவிரலால் தூக்கி அதன் முகத்தை உற்றுப்பார்த்தான்.அது கொஞ்சம் குண்டு நாய்க்குட்டி.வாலை காலுக்குள் இடுக்கி க்கும் க்கும் என்று அனுங்கிவாறு கண்ணை மூடித்திறந்தது.பெரியண்ணா தாங்கோ நான் போடுறன் என்றான் பாபு.துடித்துக்கொண்டிருந்த மூன்று குட்டிகளுக்கு மேல் போய் விழுந்தது குண்டு நாய்க்குட்டி.அந்த ஒன்றையாவது பாபுவால் காப்பாத்த முடியவில்லை.பெரியண்ணா துடித்துக்கொண்டிருந்த நாய்க்குட்டிகளைப்பார்த்துச் சிரித்துக்கொண்டிருந்தான்.பாபு எட்டிப்போய் கிணற்றுக்குள் துப்பி எச்சில் நாய்க்குட்டிகள் மேல் விழுகிறதா என்று பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். அம்மம்மாவின் குரல் குசினிக்குள்கேட்டது.

எடியேய் திலகம்! இவன் நாய்க்குட்டியள கிணத்துக்க போடுறான் போல கிடக்கு பாரடி.இவனுக்கு பாவமெல்லே கிடைக்கப்போகுது.
தம்பி டேய்! அரவிந்து.நாய்குட்டியள் பாவமடாதம்பிகிணத்துக்க போடாத..


செத்துக்கொண்டிருந்த நாய்க்குட்டிகளையே இமைக்காமல் பார்தக்கொண்டிருந்தான் பெரியண்ணா.அரவிந்தண்ணா ஏன் நாய்குட்டியள கிணத்துக்க போட்டனீங்கள் ? பாபு மெதுவாகக்கேட்டான்.
பெரியண்ணாவுக்கு இருபது வயது.பாபுவின் அம்மா இல்லா நேரங்களில் றெஜீனாமாமிசொல்லுவா
"அவன் கொஞ்சம் மூளவளர்ச்சி குறைஞ்ச பிள்ளதானே.."
நிச்சயமாக இது பாபுவின்அம்மாவின் காதுகளில் விளாது என்று தெரிந்த பிறகுதான் மாமியின் வாய்திறக்கும்.
பாபு பிறக்கமுதல் அவன் அம்மாதான் பெரியண்ணாவைவளர்த்தவ.அம்மாவின் காதுக்கு இது கேட்டால் அவள் சும்மா இருக்கமாட்டா என்று பாபுவுக்குத்தெரியும்.இவற்றையெல்லாம் வாய்திறவாமல் கேட்டுக்கொண்டிருப்பான்..சில நேரங்களில பெரியண்ணா அவனைக்கட்டிப்பிடித்துக் கொஞ்சுவான்.

"பெரியண்ணா சீ உங்கட எச்சில் மணக்குது சென்ற் அடிச்சு விடு".இரண்டுகையாலும் கன்னத்தை மாறிமாறித்துடைத்துக்கொள்வான் பாபு.பெரியண்ணாவுக்கு உள்ளங்கைகள் இரண்டும் பெரியவை.மென்மையானவை.பாபு அவற்றை தடவிப்பார்த்துக்கொள்வான்.பெரியண்ணாவின் முதுகில் கொப்பளம் கொப்பளமாக காய்கள் இருக்கும்.அவனது உள்ளங்கைகளைப்போலவே அந்தக்காய்களும் தொடுவதற்கு மென்மையானவை அழுத்தமில்லாதவை.

ஞாயிற்றுக்கிழமைகளில் பெரியண்ணா வீடியோப்படங்களுடன் வருவான். சண்டைப்படங்களில் அவனுக்கு ஒரே மோகம்.ஒவ்வொரு சண்டைக்கும் "பாபு பார்த்தியே பாபு பார்த்தியே" பெரியண்ணாவின் குரல் இடைக்கிடை உசுப்பிக்கொண்டிருக்கும்.பாபு ரீவியையும் பெரியண்ணாவையும் மாறிமாறிப்பார்த்துக்கொண்டிருப்பான்.தீபாவளி பொங்கல்நேரங்களில் பாபுவும் பெரியண்ணாவும் சைக்கிள் வால்வுக்கட்டைகளில் வெடிசெய்வார்கள்.

இரபது வயதுப்பெரியண்ணாவும் பாபுவும் பெரியப்பா வரும்போது அவர் திடுக்கிடும் படி எப்படி வெடிஅடிப்பது என்று தீவிரமாகத்திட்டமிடுவார்கள்.பெரியண்ணாவின் எல்லாத்திட்டங்களும் கடைசிநேரம் மட்டும் நன்றாகவே வேலைசெய்தாலும் பெரியப்பாவின் கைகளால் கிடைக்கும் மாட்டு அடிகளுடனேயே அவை முடிவடைந்திருக்கின்றன..பாபு பெரியப்பாவின் பின்னால் ஒளித்துக்கொள்வான். பெரியண்ணா தோள்களுக்குள் ஒடுங்கிய தலையுடன் பரிதாபமா முணுமுணுப்பான்.பாபுவுக்கு அவனை தடவிக்கொடுக்கவேண்டும் போல் இருக்கும்.

ஆனால் பெரியப்பா கோபித்துக்கொண்டால்?
பெரியப்பா அங்கால போனதும் மெதுவாக பெரியண்ணாவின் கால்களைக் கட்டிக்கொள்வான்.அதிலேயே அவனது வலிஎல்லாம் சரியாகப்போகும் எனபது பாபுவின் எண்ணம். பெரியண்ணா கண்களில்இருந்து வழியும் கண்ணீரைத்துடைத்தபடி அம்மாவுக்கு இதைப்பற்றி புகார்சொல்ல மெதுவாக குசினிக்கு நடப்பான்.அவனது முதுகில் ஐந்தாறு கையின் அடையாளங்களாவது சிவப்பாக பதிந்திருக்கும்.

அன்று சனிக்கிழமை. பள்ளிக்கூடம் லீவு.பாபு விடியவே பெரியம்மாவீட்ட வந்துவிட்டான்.அங்க ஏற்கனவே சனமாக இருந்தது.சீலா மச்சாள் வந்திருந்தாள்.சீலா நல்ல வெள்ளை நிறம்.அவளைக்கிள்ளிப்பாரக்க வேண்டும் என்று பாபுவுக்கு நெடுக ஆசை.கொடுப்புக்குள் இருக்கும் தெற்றுப்பல்லு அவள் சிரிக்கும் போது மின்னி மறையும். விதம் விதமாக அழகாக உடுப்பு போடுவாள்.அவள் வந்து விட்டால் பெரியண்ணா பெரியமனுசனாகிவிடுவான். பாபுவைக்கண்டுகொள்ள மாட்டான்.

பாபு ஜன்னலில் ஏறிஇருந்து கொண்டு பால்குடித்தபடி ஒவ்வொருவரின் வாயையும் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.சீலா சிரித்துச்சிரித்து பெரியம்மாவுக்கு ஏதோ சொல்லிக்கொண்டிருந்தாள்.பெரியண்ணா அவளுக்கு படம்போட்டுக்காட்டுவதற்காக ரீவியுடன் மல்லுக்கட்டிக்கொண்டிருந்தான்.

"தம்பி டேய' "

பெரியப்பாவின் குரல் பாத்ரூமிலிருந்து கேட்டது.பெரியம்மாவுக்குத்தெரியாமல் ஜன்னலுக்கு கீழே நின்ற எறும்புகளுக்கெல்லாம் பால் ஊற்றிக்கொண்டிருந்த பாபு திடுக்கிட்டுப்போனான்.தடக்குத் தடக்கென்று பெரியப்பா நடந்து வரும் சத்தம் கேட்டது.

"டேய் தம்பி கக்கூசுக்குப்போனாத் வடிவாத் தண்ணி ஊத்துறேல்யாடா? "
புளுத்த நாத்தம் நாறுது.மூதேசி உனக்கு எத்தின தரம் சொல்லுறது. உள்ளுக்க போகேலாமக் கிடக்கு"


பெரியண்ணா கூசிப்போனவனாய் நிமிர்நதான்;.சீலா மச்சாள் சிரித்துக்கொண்டு அவனையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.
சீலா எப்ப வந்தனி? .பெரியப்பா சீலாவுடன் கதைக்கத்தொடங்கினார்.பெரியண்ணா கையிலிருந்த படக்கொப்பியை புரட்டிப்பார்த்தான்.என்ன செய்யவேண்டுமென்பதை மறந்து விட்டவன் போல கையைத்தொங்கப்போட்டுக்கொண்டான்.

"டேய்"

-பெரியப்பா மறுபடியும் திரும்பினார்.பெரியண்ணா சாறத்தை மடித்துக்கட்டிக்கொண்டு பாத்ரூமைநோக்கி நடந்தான்.
"சீலா போகேக்க கற்பூரவள்ளி இலபுடுங்கித்தாறன்.அம்மாட்டக்குடுத்துவிடு.சூட்டுக்கு நல்லது.நீயும் விடியஎழும்பினவுடன தண்ணிகுடியடியப்பா.பிறகு பார்.."

பெரியப்பா தொடர்ந்துகொண்டிருந்தார்.
யாழ்பாபணத்தில் கரண்டில்லாத காலம் அது.தண்ணித்தொட்டிக்கெல்லாம் குழாய்கிணத்தில இருந்துதான் தண்ணிநிரப்பவேணும்.பெரியண்ணா இரைக்கஇரைக்க கிணத்திலதண்ணயடிப்பான்.பெரியப்பா குளிப்பார்.பெரியப்பாவின் மயிரடர்ந்த பெரிய கருப்பு முதுகு வெளிச்சத்தில் மினுங்கும்.பரபரவென்று சவர்க்காரம் தேய்த்துக்கொள்வார்.கால்நிகமெல்லாம் துப்பரவாக இருக்கவேண்டும் அவருக்கு.ஆறுதலாக அழுக்குத்தேய்துக்குளிக்க சூரியன் நடுவானத்துக்கு வந்து விடும்.பெரியண்ணா பின்னுக்கு கால்களை வளைத்துக்கொண்டு இடைக்கிடை ஓய்வெடுப்பான்.பிறகு பெரியப்பா சாப்பிடப்போய்விடுவார்.
"பாபு பார்த்தியே!அந்த முளியன் ஒருநாளும் தண்ணியடிச்சு விடமாட்டான்.இவர் பேயர் அவனைஒண்டும்சொல்ல மாட்டார்.இவர் பயமடா அவனுக்கு."
பெரியண்ணா கிசுகிசுப்பான்.அவன் முளியன் என்டு அன்பாகச்சொல்வது பெரியப்பாவின் இரண்டாவது மகன் கண்ணனைத்தான்.பெரியண்ணாவின் கோபத்திற்கு காரணம் இல்லாமலில்லை.முளியன் என்ற கண்ணன் நன்றாகப்படிப்பான்.தேவையில்லாமல் மற்றவருடன் கதைவைத்துக்கொள்ள மாட்டான்.பெரியப்பா அவனை வேலை ஒன்றும் செய்யச்சொல்லுவதில்லை.அவனை அதட்டிக்கூட பாபு பார்த்ததில்லை.பெரிண்ணாவுக்கு அவனிடம் பெறாமைதான்.அனால் கோபமில்லை.பெரியண்ணாவின் விளையாட்டுக்கள் எல்லை தாண்டும்போது அண்ணா என்ற கண்ணனின் அதட்டும்குரல் ஒன்றே அவை எல்லாவற்றுக்கும் முற்றுப்புள்ளி வைத்துவிடும்..பெரியண்ணா அத்துடன் அடங்கிவிடுவான்.

எல்லாம் நன்றாகத்தான் போய்கொண்டிருந்தது.திடீரென்று பெரியண்ணாவைக்காணவில்லை.
காணவில்லையென்றால் காணவில்லை.

ஊரெல்லாம் பச்சை சீருடை அணிந்தவர்கள் காவலுக்கு நின்றும் பெரியண்ணாவைக்காணவில்லை.பண்ணைக்கடற்கரையோரமாக மெல்லெனத்தவள்ந்து வந்த ஈரலிப்பான பருவப்பெயர்ச்சிக்காற்றுடன் கலந்து மறைந்து விட்டான் பெரியண்ணா.அப்பா எங்கெல்லாமோ ஒடினார்.பாபுவுக்கு முதல் ஒன்றும் தெரிய வில்லை.அப்பாவுடன் சேர்ந்து சைக்கிளில் சவாரிவிட்டான்.

"எப்ப நடந்தது "

அடங்கிப்போனவராய்க்கேட்டார் அப்பா.

"மத்தியானம் சாப்பாடெடுக்க வந்தவன்.ஆரிய குளத்தடியில வைச்சுப்புடிச்சிருக்கிறாங்கள் - நாளைக்கு பின்னேரம் மட்டும் பார்ப்பம்.இவனப்புடிச்சு என்ன செய்யப்போறாங்கள் போசு!!-அப்பாவையே உற்றுப்பார்த்துக்கொண்டு சொன்னார் பெரியப்பா.

அடுத்தநாள் வந்தது.அதற்கு அடுத்தநாளும் வந்தது. அடுத்த மாதமும் வந்தது.முகில் கறுத்து மழைபெய்தது.வயிற்றுக்காற்றையெல்லாம் வாயால் ஊதித்தள்ளும் அளவுக்கு வியர்த்துவடியும் கோடைக்காலம் வந்துபோனது. .பல்கிடுகிடுக்க மாசிப்பனி பொழிந்து தள்ளியது.இப்பொழுதும் முற்றத்து மாமரத்தில் இரட்டைவால்குருவி விடியற்காலத்தில் பாடும் சலசலப்புக்கேட்கிறது.எல்லாம் அந்தந்த இயல்பில் வழுவாமல் நடந்து கொண்டுதான் இருந்தது.பெரியண்ணா மட்டும் வரவில்லை.
டேய்தம்பி என்று கூப்பிட்டு பழகிய குரலுக்கு மற்றப்பெயர்கள் இணங்கவில்லை.தனக்கு நெருக்கமான அந்த பெயருக்குரியவன் இப்போது இல்லை என்று உணர்ந்துகொள்ள பெரியப்பாவுக்கு கொஞ்சக்காலம் பிடித்தது.

காருக்குள் நசுங்கியும் கடுவன்நாய்களிட்ட கடிவேண்டியும் நாய்க்குட்டிகள் தொலைந்துபோயின.பாபு பெரியம்மாவீட்டுக்கு போனால் தென்னம் மரங்களுக்கு கீழ்திரிந்துகொண்டிருப்பான்;.இடக்கிடை போய்கிணற்றை எட்டிப்பார்பான்.அவனுடையதும் பெரியண்ணாவினதும் சொத்துகளான வால்வுக்கட்டை வெடிகள் கவனிப்பாரற்று கிடந்தன.பெரியப்பா இரைக்க இரைக்க குழாய்கிணற்றில் தண்ணியிறைப்பார்.


ஒருகிழமை லீவில் கொழும்பிலிருந்து யாழ்பாணம் வந்திருந்தான் பாபு.பெரியம்மா வீடு வெளிக்கு அப்படியே தான் இருந்தது.அவ்வளவு பெரிய வீட்டில் பெரியம்மா மட்டும் குசினிக்குள்ஏதோ செய்து கொண்டிருந்தா.திரும்பும் போது பெரியம்மாவின் குரல் கேட்டது.தம்பி உந்த நாபிடிகாரர் வந்தா.உந்த குட்ட நாயைப்புடிச்சுக்குடுத்துவிடடா.பெரிய உபத்திரவமாக்கிடக்கு.பாபு ஒன்றும் சொல்லவில்லை. மெதுவாக நகர்ந்தான்.பெரியண்ணாவுக்கு பிடித்தமான வேலைகள் இவை...முற்றத்து விளாட்மரத்துக்குகீழே குருவிக்கூடென்று விழுந்து காற்றில் அலைந்தது.பாபுவுக்கு அழவேண்டும்போல் இருந்தது.

-சேரன் கிருஷ்ணமூர்த்தி

எனக்குப்பிடித்த கவிஞர் திருக்குமரனின் கவிதைத்தெகுப்பிலிருந்து மனதை உருக்கிய ஒரு கவிதை ஒத்திசைவாக


உனக்காகச்சாப்பிட்டு
உனக்காக முலைபெருத்து
உனக்காக உடையவனை
ஒதுக்கிவிட்டுச் சிலநேரம்
தனக்கான விருப்பங்கள்
தவிர்த்திருந்து கண்விழித்து
உட்பசலை படர்ந்திருப்பாள்

எண்ணெய்க்குள் தோய்த்தெடுத்து
இழுத்திழுத்துப் பிடித்துவைத்த
சின்னக் கூர்மூக்கு
சிரட்டைபோல் உருண்டதலை
அசையிலே அவள் நுள்ளும்
சதைபிடித்த பின்பக்கம்
கூசி நீ சிரக்க விரல்தடவும்கீழ் வயிறு

அடையாளம் தெரியாமல்
நீ புதைந்து போயிருக்க
கடைவாயில் பூவரசு
வைரவரில் பூவைத்து
உன்னை எதிர்பார்த்தபடி
உயிர்பிடித்துக்காத்திருப்பாள்
-நன்றி திருக்குமரன் கவிதைகள்

பின்னிரவின் தூய்மை கலைக்கும்

பின்னிரவின் தூய்மை கலைக்கும்
பழுப்பு இலைகளின்- உதிர்வு
சில நிமிடம் வாங்கி
மீண்டும் உதிரும்,
கறுப்பில் தொலைந்துபோகும்-அவற்றின்
அவசர..இலைக்காம்புகளின்
பிடிப்பு விலகும் சத்தம்
ஒலிக்கீறலாய் இதயம் துளைக்கிறது.

அசைவுகள் ஓய்ந்த உலகத்தின்
பெருமூச்சில் நடுங்கியபடி
பூமி நொக்கி ஒரு சின்னப்பயணம்
முகில் விலகிய
ஒரு சில நிமிடங்களில்
தங்கமாய் தகதகக்கும்
பழுப்பு இலைகள்
நிலவைப்பழிக்கும்.

பூட்டிய ஜன்னல்களின் பின்னே
உடல்தளர்ந்து நரம்புகள்விளிம்பில்
வேர்வைதுளிகளின்,
கோலங்களுடன் நான்மட்டும் தனியாக

காதோரம் உனக்கொரு கவிதைசொல்லவா நண்பா

வயலும் வரப்பும்
வகிடெடுத்து விரியும்-
வல்லை நிலத்தின்
எல்லை வெளிக்குள்
அமிளும் சூரியன்
எமக்கு மட்டும்

மண்சட்டியில் குத்தரிசிப்
பழஞ்சோறு-காலையில்
நிலங்களின் தலைகோதும்
சுதேசித் தமிழ் உழவனின்
உல்லாசப் புலம்பல்கள்
வியர்வை தளுவிக்கொண்டு.
நாற்றுவேர்களுக்கு காற்று
படுகிறது.
ஈரச்செம்புலம்... கால்பட
மேல் சிலிர்க்கிறது.


ஞாயிறு விடியல்
பளுப்புவெள்ளை
முத்தத்துப் பனங்கள்ளு
கூடிக்குமிந்து நிற்கும்
கொய்யாமரத்துநிழல்
கொஞ்சங் காரமாக
பங்குக்கிடாயிறைச்சி
முத்தத்துக் கொட்டுமண்
விளக்குமாற்றின் வரித்தடங்கள்
தொன்னைகள் கூடத்தோரணம்காட்டும்-இந்த
”அழகுசொல்லமுடியவில்லை”


கைகூவின் கருத்தேயறியாது…
கூத்துக்கூத்தென்று நாமும் கலைவளர்த்தோம்
எங்களுக்குள்ளும் கவிதைகள் வாழ்ந்தன.

எங்களோடு எங்களாய்
நாமே கவிதைகளாய்..


கதியால் சண்டைகளுடனும்
கவுண்ட மணியின் கதைகளுடனும்
காலம்கழிக்கும் மண்ணின் மூத்த
குடிகள்..
இன்றோ,
மட்கிப்போயிற்று எங்கள் கனவுக்காலம்
இன்னமும் கூட
எங்களுக்குள் உறங்கிப்போன
பணடைய தமிழனின்
எச்சங்களின் வாசத்தை
நான்- சிலநேரம்
கனவுகளில் உணர்ந்துகொள்கிறேன்

இலங்கையன் என்ற
இலக்கணம் துறந்து
தமிழனாய்த் தலைகுனியும்
சிலநேரம்
வேலிக்கதியால் முட்களுக் கிடையே
தொலைந்துபோன
இலங்கையனை..
கண்கள் தேடிக்கொண்டேயிருக்கிறது.
நண்பா
சிவப்பான உனது கண்கள்
கனவிலும் உன்னை வெறிக்கும்.
பல்கடிக்கும் சத்தமோ
எனக்குப் பயமாக உணர்கிறேன்.
நண்பா..
உனக்குத் தெரியுமா
உனக்குள் உறைந்து போனவை
உனக்குத் தெரியுமா
உனக்குள் மறக்கடிக்கப்பட்டவை
முற்றுத்து மல்லிகையின்
சின்ன வெள்ளைப்பூக்குளுக்குள்
வாசமொன்று கசியுமே
கொஞ்சம் ஈரலிப்பாக.
விரித்துக்கூடப்பார்க்காத
கவிதைப்புத்தகங்களின்
பேனாமை வாசங்கள்
மூச்சிளுக்கும் ஒவ்வொரு
தரமும் - மூளைசிலிர்க்கும்
உன்..
கண்கள் சொருகும்
இமைகள் திறவாதே.
கண்ணீர்த் துளிகள்
கதவுடைக்கும் நானறிவேன்.
நண்பா
நீ கொஞ்சம் நீயாகும் போது
நான்.
காதோரம் கொஞ்சம் கவிதை சொல்லவா??

தினம் தினம் புதிதாய்

இன்றைக்கு வெள்ளிக்கிழமை.நாளைக்கு வேலையில்லையென்றுநினைக்கும் போதே சந்தோஷம் பொங்கியது.அந்த சந்தோஷத்துடனே காலமைவிடிய பக்கத்தில் இருக்கிற கிரவுண்டில் ஓடவேளிக்கிட்டேன்.மெல்லிய ஈரக்காற்றில்இ விடிந்தும் விடியாத நேரத்தில் யாருமில்லாத வெளியில் ஓடுவதே தனிஇன்பம்.இந்த உலகத்தில் இருப்பவர்களுக்குச் சம்பந்தமில்லாத இடத்திலஇ; எனக்குமட்டும் சொந்தமான இடத்தில் தனியனாக கட்டற்று இருக்கும் ஒரு உணர்வு ஒருபுதுஉற்சாகம் பொங்கிவரும்.ஓடிக்களைத்த பிறகு இரைக்க இரைக்க வியர்வை காயும்வரைக்கும்; புல்தரையில் படுத்துக்கொண்டு கண்டதையும் நினைத்துக்கொண்டிருப்பேன்.சோம்பல் கலைந்து தகதகக்கும்சூரியவெளிச்சத்தில் பச்சைப்புல்தரைகளில் வந்து குதிக்கும் மைனாக்களையும் புறாக்களையும் வேடிக்கை பார்த்துக்கொண்டுசிகரட்புகைப்பதைப்போல் சந்தோஷம் இந்த உலக்த்தில் இல்லையென்று எனக்கு அடிக்கடி தோன்றும்.

விடியற்காலை.. விடிந்தும் விடியாத இளங்காலைப் பருவம் என்னுடைய சின்ன வயது முதலே என்னுள் பதிந்து விட்ட ஒன்று.என்னுடைய சந்தோஷமான தருணங்கள் எல்லாமே பெரும்பாலும் அதிகாலையிலேயே நடந்திருக்கிறது.கொளும்பில் எங்கு வீடுமாறினாலும்; எனக்கு ஒரு புல்வெளி கிடைத்துவிடும்.புல்வெளிகளைக் கண்டவுடனே உள்ளுக்குள் உறங்கிக்கொண்டிருக்கும் யாழ்ப்பாணத்தில் தும்பிகளைக்கலைத்த பத்துவயதுச்சிறுவனுக்கு இருப்புக்கொள்வதில்லை.அங்கு செய்தது போல் புல்வெளிகளில் தும்பி பிடிக்க இப்பொளுது அவனுக்கு முடிவதில்லை.புல்லில் படுத்துக்கொண்டு தும்பிகளையும் பறவைகளையும்;பார்பதில் அந்த சந்தோஷம் அவனுக்கு கிடைத்துவிடுகிறது.
தூரத்தில் புத்தவிகாரத்தில் இருந்து பெண்கள் வந்துகொண்டிருந்தார்கள்.எல்லாரும் வெள்ளை நிற ஆடைகளில் மெதுவாகஇநிதானமாக வெளிவரும் பெண்கள். புத்தகோயில்களின் அருளையெல்லாம் தங்களுடன் எடுத்துச்செல்வது போல ஓளிரும்முகங்களுடன் தங்களுக்குள் பேசிக்கொண்டு கிரவுண்டை கடந்து போனார்கள்.கோபுரங்களில் இருந்து வெள்;ளைப்புறாக்கள் சிறகடித்துப்போனது போல ஈர்க்கும் தடயங்களை தங்களின் பாதைகளின் பின்னேவிட்டுக்கொண்டு அவர்கள்போனபிறகும் மங்கல் வெள்ளை ஒளியொன்று பாதையில் கசிவதுபோல பிரமை.புல்லிலிருந்து தலையை நிமிர்த்திப்பார்த்துக்கொண்டிருந்ததில் கழுத்தில் நோகிறது.பெண்களைப்பார்த்துக்கொண்டிருப்பதில்தான் என்ன சந்தோஷம் பேசவேண்டாம் சிரிக்கவேண்டாம்.வெறுமனே பார்துக்கொண்டிருந்தாலே போதும் சந்தோஷமும் உற்சாகமும் தானே வந்துவிடும்கிரவுண்டில் இன்னும் நாலுதரம் சுற்றிஓடலாம்போல…என்ன இருக்கிறதோ தெரியவில்லை பெண்களிடம்.

என்னுடைய உலகம்கூட பெண்கள் சூழ்ந்த உலகம். வீட்டிலேயே நான்கு பெண்கள் அம்மம்மாவையும் சேர்த்து.அப்பாவுக்குப்பிறகு நான்மட்டுமே வீட்டுக்கு வீரமான ஆண்மகன்..நால்வரின் விதம்விதமான அன்பையும் நான்மட்டுமே சுமக்கமுடியாமல் சுமந்து வளர்ந்தேன்.அவர்களை அதிகாரம் செய்வதிலேயே என் நாட்களைக்கழிந்திருக்கின்றன..நான் பாடசாலைக்கு கிளம்புமுன் எல்லாரும் களைத்துசோர்ந்து விடுவார்கள்.ஆட்டிவைத்துவிடுவேன். எனது சத்தம் றோட்டுவரைக்கும் கேட்கும்எனது சின்னத்தங்கச்சி கூட நான்கத்துவதைப்பார்த்துசிரித்துக்கொண்டு எனது சப்பாத்தை துடைப்பது ஞாபகம் வருகிறது,.அப்படி அன்பார்ந் அதிகாரங்கள்சிலநேரங்களில் இப்போளுதும் வேண்டியிருக்கிறது.ஆபத்தற்றஇஅன்பானவர்களிடம் மட்டுமே காட்டக்கூடிய அதிகாரங்கள்.கொளும்பில் எங்கு போய்க்காட்டுவது… பெண்கள் இல்லாத உலகத்தை கற்கனைசெய்யவே கசக்கிறது.

கழுத்தில் ஒட்டிக்கொண்டிருந்த புல்லின் மிச்சங்களையும் பனிநீரின் கசிவையும் உள்ளங்கையால் தேய்த்து பரப்பிக்கொண்டேன் குளித்துவிட்டு அயன் பண்ணிஇன்னமும் சூடாகவே இருந்த உடைகளை போட்டுக்கொண்டு கோல்றோட்டை நோக்கி நடந்தேன்.ஆழ்ந்து மூச்சிழுத்து விடும் ஒவ்வொருதரமும் ஏழு மணிவெயிலுடன் கலந்த குளிர் காற்று நுரையீரலை நிரப்புகிறது.

இன்னும் கொஞ்சம் ஆவ்ரஷேவ் அடித்திருக்கலாம்…

றோட்டின் இரண்டு பக்கங்களிலும் அறிமுகமில்லாத மனிதர்கள் கடந்து போகிறார்கள்.விரைவாகஇ செல்போனுடன் போர்சை துளாவிக்கொண்டு உடைகளைசரிசெய்துகொண்டு பயணப்படும் மனிதர்கள்.ஒவ்வொருவராக கடந்து செல்லும் போதும் அவர்களின்மனதைப் படிக்கமுனைவது போல அவர்களின் முகங்களை மெதுவாக பார்க்கிறேன்.எனது நடப்பு அவர்களில் ஏதும் மாற்றத்தை காட்டுகிறதா என்று அவர்களின் முகக்குறிகளை தெரிந்துகொள்ள முனைகிறேன்.இயற்கையும் மனிதர்களும் ஒரு ஒப்பந்தம் செய்து கொண்டவர்ளை போல அமைதியான காலைநேரத்தில் சப்தமில்லாமல் ஒருவரையொருவர் கடந்து செல்லும் மனிதர்கள்.தொலைவில் திருட்டுத்தனமாக ஒருவரையொருவர் நோட்டமிட்டுக்கொண்டும் அருகில் வரும்போது தலையைக்குனிந்கொண்டும் முகத்தை செயற்கையாக இறுக்கிக்கொண்டும் கடந்துசெல்லும் மனிதர்கள்.என்ன இருந்தாலும் கலைநேரம் குளித்து சுத்தமான உடையில் செல்லும் சகமனிதர்களை பார்க்கும்போதுவரும் இயல்பான உற்சாகத்தில் இந்த வெறுமையை ஒளித்துக்கொள்ளவேண்டியிருக்கிறது.

கணபதியின் கடையில் சாப்பிடும் போது கணபதி எதோ புதுப்படத்தைபற்றி சொல்pக்கொண்டிருந்தான்.மாத்தையா..சொதிகொஞ்சம் போடவா.? கேட்டுக்கொண்டே சொதியை விடடான். அவன் பதிலை எதிர்பார்ப்பதில்லை.என்னுடைய யூகம்அது.அவன்கேட்டு வாய்மூடமுன்னம் இலையில் கவிழ்ந்து படுத்தால்தான் அவன்சொதிவிடுவதை தடுக்கமுடியம்.சொதிக்குள்ளே மூழ்கித்தொலைந்து போய்விட்ட இடியப்பத்தை துழாவிக்கொண்டு கணபதிசெல்வதை கேட்டுக்கொண்டிந்தேன்அவனுக்கும் என்னுடையவயதுதான்.இருபத்தொன்று.எஸ்டே;காரன்.கணபதி ஏதோ சொல்லிவிட்டு சிரித்தக்கொண்டு என்னைப்பார்தான்.பதிலையோ சிரிப்பையோ எதிர்பார்த்த முகத்துடன்.என்னுடைய சிந்தனை ஏழு நதிகள் ஏழு மலைகள் ஏழுகடல்கள் தாண்டி துருக்கி ராஜகுமாரியின் கால்சலங்கைகளை நோண்டிக்கொண்டிருந்தது.மெதுவாக சாப்பிட்டு விட்டு எழுந்தேன்.நான் ரிப்சுக்கு வைத்த காசையே கணபதி உத்துப்பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.முகம் தொங்கிப்போய் இருந்தது.புறாக்களும் தும்பிகளும் பறந்து போன காய்ந்த புல்வெளிமாதிரி அவனது முகம் மங்கிப்போய்த்தெரிந்தது.ஒரு வேளை கணபதி நான் எதாவது சொல்லுவேன் என்று எதிர்பார்த்தானோ…

“மண்ணிறமான பட்டமரம்!
நிறமிழக்கத்தொடங்குறது…
பச்சை ஓணான்”
சம்பந்தமேயில்லாமல் ஒருஹைக்கூ மின்னலடித்து மறைந்துபோனது எனக்கு.

எனக்கு முன் அந்தப்பெண் மும்முரமாக வேலைசெய்துகொண்டிரந்தாள்.குளிர்மையான இளப்பச்சைநிறத்தில் மேல்சட்டையுடன் கழுத்தோரம் சிறிதுவிலகி வெண்பழுப்புத்தோள்கள் தெரிந்தன.கழுத்தின் அசைவுளில் விலகிய தலைமயிரின் அசைவுகளில் வெட்டிவெட்டி மின்னிய வெண்நிறம் கண்ணைபறித்தது.நளினமாக அசைந்துகொண்டிருந்த விரல்களுடன் கண்கள் கணனித்திரையை மேய்ந்துகொண்டிருந்தன.தெலைதூரத்து நெல்வயல்களின்
நடுவேநிமிர்ந்து நிற்கும் ஒற்றைத்தென்னைமரம்போல சோகமாக கம்பீரமாக தெரிந்தாள்.கண்ணைத்திருப்புவதற்கு கடினமாகஇருந்தது.
முந்திய நாள் டிசைன்பண்ணிய கிளையன்ரின் டேட்டாபேசை சேவருக்கு அப்லோட் பண்ணியாக வேண்டும்.ஒரு அனுமதிமின்னஞ்சலை அமரிக்காவுக்கு சுட்டு விட்டு சுகமாக உட்கார்ந்திருந்தேன்.நிச்சயமாகத்தெரியும் அடுத்த இரண்டுமணிக்கு எந்த வேலையுமே எனக்கு கிடையாது.சோம்பலுடன் இணையத்தில் தமிழ் பக்கங்களை கூகிள் பண்ணிக்கொண்டும் மைக்றொசொவ்ட்டில் Nலைகிடைப்பதாய் பகல் கனவுகண்டுகொண்டுமிருந்தேன்.கறுப்பு பூசிய கண்ணாடி ஜன்னலுக்குவெளியே பதினொருமணிவெய்யில் சாம்பல் பூசியதுமாதிரி சோம்பலாகத் தெரிந்தது.கணனிகளின் விசிறிச்சத்தம் மட்டும் மெதுவாகக்காதைக்குடைகிறது.கணினித்திரைகளை வெறித்துப்பார்த்தபடி சுற்றிலும் மனிதர்கள்.யாரோ அவர்களை பயப்படுத்தி உட்காரவைத்ததுபோல வெறித்தகண்களுடன்உட்கார்ந்திருக்கிறார்கள்.ம்..ம்..பதினொருமணிவெய்யில் என்னுடைய பனித்துளிகள் எல்லாம் காய்ந்து போயிருக்கும்.
கணினித்திரைநடுங்கத்தொடங்கியது.கைத்தெலைபேசியைப்பார்த்தேன்.யாழ்பாணத்துநம்பர்.அம்மாவாத்தான் இருக்கும்.அம்மாதான்.சுற்றிலும் மனிதர்களை வைத்துக்கொண்டு போனில் பேசுவது எப்போதுமே எனக்கு பிடிக்காது.உண்மையில் சரியாக போன்பேசுவது ஒரு திறமை.எனக்கு கண்ணாமூச்சிகாட்டும் விஷயங்களில் இதுவும் ஒன்று.ஒன்று அதிகம் பேசுவேன்.இல்லாவிட்டால் பேசாமல்கேட்டுக்கொண்டிருப்பேன்.அம்மாவின் அழைப்புக்கள் பெரும்பாலும் எப்பொழுதும் ஒரேமாதிரியே தொடங்கம்.”தம்பி எப்படி இருக்கிறாய்..நீங்கள்சொல்லுங்கோ..நாங்கள் இருக்கிறமப்பு..சாப்பிட்டியே..இப்படித்தான் ஆரம்பிக்கும்.பொதுவாக எப்பொழுதும் முதலாவது கேள்வி சாப்பிட்டியா..என்பதாகத்தான் இருக்கும்.என்னுடைய பசியையெல்லாம் தான் அனுபவிப்பள் போல பலநாள் தண்ணிர்தாகம் தொண்டையை அடைப்பதுபோல கரகரக்கும் அம்மாவின் குரல் தெலைபேசிக்குள் ஒலிக்கும்.தொலைசியூடாக என்னை தழுவமுனைவது போல இயல்பான அம்மாவின் பேச்சு.இன்னும் ஏதாவது பேசிக்கொண்டே இருங்கோம்மா..என்று மனதுக்குள் சொலலிக்கொள்ளுவேன்.
குளிர்கால மார்களி.அமைதியான ஆறுமணி விடியற்காலை..ஊமையான ஒலிபெருக்கியுடன் மருதடிப்பிள்ளயாரின் பச்சைக்குளத்துக்கு முன்னால்தென்னோலை வேய்ந்த வீட்டில் புறாக்களின் சடசடப்பு.பனிக்குளிரில் துயிலெளும்பும் 1998 யாழ்பாணம்.
அம்மாவின் குரல் இவற்றையெல்லாம் தன்னுடன் கொண்டுவந்தது.காலமைமுதல் உள்ளுக்குள் பினைந்துகொண்டிருந்து வெறுமையும் ஏக்கமும் கண்முன்னே உருகி காணாமல்போவது போல உற்சாகமாக உணர்ந்தேன்.ஈரமும் பசுமையமான என்னுடைய வாழ்க்கை இன்னமும் எஞ்சியிருக்கிறது.அன்பும் அக்கறையுமான மனிதர்களுடன் சேர்ந்த என்னுடைய எனக்கே சொந்தமான வாழ்கையைஅந்தச்சில நிமிடங்களில்; அம்மாவின் ஆழ்ந்த கரகரப்பான குரல் எனக்கு நினைவுபடுத்திவிட்டுப்போனது.

அமரிக்காவிலிருந்து பதில் மின்னஞ்சல் வந்திருந்தது.றாகா.கொம்மில் இளையராஜாவைத்தேடிப்பிடித்து ஹெட்போனை மாட்டிக்கொண்டேன்.உயர்சாதி ஸ்ரீரியோ ஹெட்போனிலிருந்து“ஜனனி ஜனனி ஜகம்நீ அகம் நீ” பாட்டு சிலிர்த்து உதிர்ந்தது.மனதுக்குள் சந்தோஷமாக… இளம்பெண்ணின் குளிர்ந்த மெல்லிய விரல்கள் தலையின்முன்மயிரை கோதிவிடுவது போல உணர்ந்தேன்.அலுவலகமே வெளிச்சமாக சந்தொஷமாக மாறிவிட்டது போல.பக்கத்து மொனிட்டரில் தலையைப்புதைத்துக்கொண்டிருந்த அந்தப்பெண் என்னைப்பார்த்து
மெதுவாகச்சிரிந்தாள்.இரவில் நிலவின் மங்கிய வெளிச்சத்தில் வல்லை வெளியில் பரந்துகிடக்கும் காட்டுப்புற்களின் வாசம் போல இதமான மென்மையான மனதைத்தொடும் சிரிப்பு.

சசி.கிருஷ்ணமூர்த்தி சேரன்
மென்பொருள் வடிவமைப்பாளர்

ஜென்மங்கள் தோறும் தோடரும்...


அந்திவானம் மஞ்சள் வயிற்றுடன்!
இறந்துகொண்டிருக்கும் சூரியனுடன்
நிறமிழக்கும் பச்சைப்புல்வெளி
முடிவருடும் குளிர்காற்றுஉடல்குளிர்ந்து இமைமூடவைக்கும்
தொலைவில்
வெள்ளையாய் மௌனமாய்
முகில் சூழ்ந்த மலைவிளிம்புகள்-எல்லை கட்டி
பண்டைய எச்சங்களின் இரகசியங்களை
பாறையிடுக்குகளில் புதைத்துக்கொண்டு
அடக்கமாய் அமைதியாய்

சேரநாட்டு அரண்னைகளில்;
அந்திநேரக் கேளிக்கைகளின் ஆரம்பநேரம்
இன்றும்
காதோரம் உரசிச்செல்லும்
துந்துபி நாதங்களில்முற்பிறப்பு ஞாபகங்களின்
கறுப்புவெள்ளை அசைவுகள்.
அடிமனதில் அமிழ்ந்து கிடக்கும்
மெல்லிய கவலைகளின்சிலிர்ப்பு

வானம் தெலைந்துகொண்டிருக்கிறது
நீலமாய் அருகிலிருந்து
கறுப்பாய் விரிந்து..
மன்மினிப்பொத்தல்களுடன்நிறமிழந்து.
நாற்புறம் சூளும்கருப்பின் படையெடுப்பு
இருளின்கண்கள்திறக்கின்றது.
எல்லாத்திக்கிலும்கறுப்புத்தெளிக்கும் இருள்.
கறுப்பே இருளாய்
இருளே எல்லாமுமாய்


சேரநாட்டு அரண்மனைச்சுவர்கள்
இருளின் பகைகள்
நிலவின் ஒளியுறிஞ்சும்
தண்ணொளி இருள்விரட்டும்
மையிருட்டில்
தெலைவெளிகளைக் கடந்து
ஒளிரும் அரண்மனை- இருள்வெல்லும்
இரவிலும் நடக்கும் சேரன் ஆட்சி

விணையொலியின் அதிர்வில்
இலைவிரிக்கும் புல்
நந்தவனப்பாதைகளில்
அரண்களின்இடுக்குளில்.
சலங்கையொலிகளில்பலம் பெற்ற- சேரநாட்டு
அந்தப்புரத் தூண்களுடன்தேவதைகளின் இருப்பு
பனிநீர் நிரம்பும் வாவிகளில்
உடல் களுவும் ஆடையற்ற தேவதைகளின்
சிரிப்பின் சிந்து
துள்ளிவிளும் மீன்களின்
நீர்ச்சலசலப்புடன்காற்றில் கரையும்
தடாகங்களின் தங்கப்படிகளின்கரையோரம் மிதக்கும்
சிலநூறு பூக்களின்தேன்கலந்த குளத்து நீர்
சேரன் காவலில் பயம்மறந்து
நிச்சலனமாய்குறும்புசெய்யும்
வெண்துகில்தேவதைகளின்
இருப்பால் உயிர்கொண்ட உலகம்


ஒலம் நிறைந்த இடத்தில்
விலகிநிற்கும் புல்வெளி
நிசப்த்தமாய் காற்றை மட்டும்வரவேற்கும் விந்தை
மலையுச்சிகளில் மட்டும் மிஞ்சிநிற்கும்
ஒளியின் மிச்சங்கள்.
மலையின் கீழ்
பீடபுமியில்
காட்டில் புகும் மந்தைகளின் நிழலுருவங்கள்
ஏதோ ஒன்று உயிர்பெறப்போவதானஉணர்வு
நெற்றியில் வெடிக்கிறது.
காலின் கிழ் விரிந்துகிடக்கும்உலகத்தின் எல்லைகள்
உச்சியில் நான்மட்டும்
முற்பிறப்புநினைவிலும் புற்களின் நடுவிலும்
தொண்டை கிழிக்கும் ஒலியால்
மலைகளை தகர்க்கவேண்டும் போலமதர்ப்பு
காலின் கீழ்த்தூசியாககிடக்கும்உலகத்தை
இமைகளை இடுக்கிப்பார்கிறேன்.
என்றோ ஒருநாள்
சேரநாட்டுமக்களின்வாழ்விடமாக இருந்ததை.
சேரமன்னனின்
ரதங்கள் சென்ற பாதையின்தடங்கள்-இங்குதான்
எங்கோ அருகேஇருந்தது.
ஆக அதிககாலமில்லை
கீழ்க்காட்டில் குத்திட்டுவிழும்
கழுகின் சத்தம்!
பட்டமரங்களுக்கூடேஅதிர்ந்து செல்கிறது.
புதியசேரமன்னன் வரவுடன்

-சேரன் கிருஷ்

பிடித்த கவிதை

சிகரங்களைத்தெடுவதல்ல
எங்கள் நோக்கம்
அடுத்தவன் பாதங்கள்
பணியாதிருப்பதும்
அவன் வாயுபறியும் போது
ஆனந்தமே என்று அள்ளிப்பருகாதிருப்பதுமே
எங்கள் பாதை

நான் இரவுகளின் அரசன்


நான் இரவுகளின் அரசன்
இரவுகள் என்னுடயவைஎனக்கு மட்டும்
இரவு. . .
சொல்லுக்குள்ளேயேநிசப்தமும் அமைதியும்நின்மதியும்
ஒளிந்திருக்கிறதோஎன்னமோ....!!
இரவுகளை -நான்இழப்பதேயில்லை
அனுபவித்துக்கொண்டேயிருக்கிறேன.;
காலடி ஒசைகள்தேய்ந்து கொண்டேபோகிறதுமெதுவாக....
கவனத்தைக்கலைக்காமல்தெருக்களில்வாகனங்கள்ஒன்றோ இரண்டோ
மணிக்கொன்றோ....
மணிக்கூட்டுச்சத்தம்ஸ்வரம்கூடிக்கொண்டேபோகிறது.
காற்று எங்கிருந்தோஇதமாக
ஜேர்மன் தேசத்துகவிதைகளைசுமந்கொண்டு
தங்கமும் பச்சையுமான
அல்ப்ஸ்மலைப் பூக்களின்தேன்வாசம்
இரவுகள்போதையூட்டுகின்றன..
இரவுகளின்அரசன் நான்-அவை
என்னைப்புரிந்து கொள்கின்றன.
பணிந்துபோகின்றன.
ஆனால்
எனது இரவுகள்கடனாளிகள்
எவ்வளவு வாங்கிவிட்டன!!
எனது கவிதைகளை கதைகளைசில நேரம்
எனது கண்ணீரையும் கூட..எனது கோபத்தையும் புலம்பல்களையும் வாய்திறவாமல் கேட்டுக்கொண்டேயிருக்கின்றன
உதவமுடிவதில்லை அவற்ரால்
என்னை இறுகத்தளுவிக்கொள்வதைத்தவிர
இரவுகள்அம்மாவைப்போலசாந்தமானவை
எல்லாவற்றையும்தனக்குள்ளே புதைத்துக்கொள்ளும்
ரகசியங்களைப் பகிர்ந்துகொள்ளும் சில நேரம்
என்னுடன் மட்டும்!!
மாசிமாத இரவுகள் எனதுகாதலிகள்
உறங்கவிடுவதில்லை என்னை
தலைகோதும் இரவுகளின்.......
பூவாசம் வீசும்- குளிர்ந்தகைகளுக்குள்
நான்தொலைந்து போகிறேன்
அவற்றின் கறுப்பானஇளமார்புச்சூட்டிலிருந்துமீளமுடிவதில்லை என்னால்
நிர்மலமான தெளிந்த அவற்றின்கண்களில்
எனது அசைவுகளின்அபினயங்களை என்னால் பார்க்கமுடியும்.
மௌனமான இரவுகளின்துகில்அசைவுகளில்
எனது உணர்வுகளின் பாதிப்பை-என்னால்உணரமுடியும்.
எனது நண்பர்கள் எனது காதலி அன்பான எல்லோரிடமும்
எனதுஇரவுகளின் முகங்கள்தடயங்களாக அமைதியாகப்படிந்திருக்கிறதுஎன்னால் தவிரபிறரால் கவனிக்கப்படாமலே!நான் இரவுகளின் அரசன்.

-சேரன்கிருஷ்